"Grób Dragona" jest miejscem, gdzie w XVI wieku został pochowany nieznany dragon, broniący Korzeniowa w czasie najazdu szwedzkiego, ranny, zmarł w pobliskim lesie. Pomnik bohaterskiego rycerza, wystawili wdzięczni za obronę mieszkańcy Korzeniowa. Na obelisku jest pamiątkowa tablica. Miejsce to dawniej niedostępne, otoczone podmokłymi lasami, było schronieniem dla partyzantów w okresie 1 wojny światowej. Na polanie obok Grobu Dragona, przy kapliczce szalkowej umocowanej na drzewie, odbywały się msze polowe dla partyzantów.

 Z okresu wojen szwedzkich pochodzi opowieść o rzezi mieszkańców Korzeniowa. Obok wioski, na górze w zaroślach, schroniły się kobiety i dzieci, jednak Szwedzi wszystkich tam wymordowali. Odtąd górkę nazywano "Babi Mór" i wierzono, że w drzewach na niej rosnących płynie krew pomordowanych. Początkiem XX w. mieszkańcy dworu w Korzeniowie postawili tam kapliczkę. Podczas budowy nowej drogi w rozkopanym wzgórzu znaleziono szczątki pomordowanych, które złożono w kapliczce.

Park w Korzeniowie, to dobre miejsce na piknik. Na terenie posiadłości jest szereg niewielkich stawów połączonych siecią kanałów z przepływającym nieopodal potokiem Postyrniak. Niewielki stylowy dworek w Korzeniowie zbudował w 1880r. Kazimierz Wilczński. Do 1934r. właścicielem majątku był Jan Steczkowski, Minister Skarbu. W stawach założono wówczas hodowlę karpia. W 1934 majątek przekazano na rzecz Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uniwersytet odsprzedał go hrabiemu Zgurniakowi. Przez pewien czas właścicielem zostaje Antoni Potocki, który nosił się z zamiarem poślubienia Marii Rey, córki Mieczysława Reya. Małżeństwo nie doszło do skutku. Po przedwczesnej śmierci Marii, Antoni sprzedaje Korzeniów. Ostatnim właścicielem był przedsiębiorca naftowy Scheranz, który mieszkał w majątku od 1937 do 1945r. W dworze znajdują się kominki i piece z końca XIX w. Zachowały się stylowe schody. Obecnie mieści się tu Szkoła Podstawowa We wschodniej części parku, w pobliżu stawu, znajduje się figura Matki Boskiej. Legenda głosi, że małe dziecko wpadło w tym miejscu do głębokiego wówczas stawu. Figurkę tę postawiono dla upamiętnienia cudownego ocalenia dziecka. Inna wersja tej legendy opowiada o utopionym w tym miejscu małym dziecku, którego zjawa pojawiała się w parku. Po wzniesieniu kaplicz-ki zjawa przestała się ukazywać. Obecnie na terenie parku znajdują się cztery stawy.

Pomiędzy Płaskowyżem Kolbuszowskim, a Płaskowyżem Tarnowskim, rzeka Wisłoka stworzyła rozległą dolinę. Z podolskiego wzgórza rozciąga się najpiękniejszy widok na dolinę Wisłoki i porośnięty borami Płaskowyż Kolbuszowski. Na wzgórzu znajdował się kirkut - cmentarz żydowski.

Przecławski Szlak Turystyczny - Mapa

Ośrodek Wczasowo - Rekreacyjny w Rzemieniu - jest oddalony od Przecławia o 8 km, a od Mielca 5 km. Z Mielca, do położonego obok ściany lasu ośrodka, prowadzi leśna ścieżka rowerowa. Na terenie ośrodka są domki kempingowe, bungalowy oraz pole namiotowe. W budynku głównym ośrodka "Rzemień"; restauracja, kawiarnia i pokoje - do wynajęcia przez cały rok. Wypoczywający w ośrodku mają do dyspozycji; siłownię, saunę fińską, sprzęt do pływania stawy kąpielowe o powierzchni 16 ha, oraz leśne ZOO. W sezonie zimowym lodowisko i kuligi. Dla wędkarzy stawy rybne, a dla smakoszy smażalnia świeżych ryb. Dla myśliwych komfortowa baza noclegowa, także dla psów. Ośrodek wynajmuje pomieszczenia na wczasy letnie i zimowiska, oraz na imprezy okolicznościowe; uroczystości rodzinne, sympozja, szkolenia, bale itp. Telefon. (0-17)5811391.

Rezerwat projektowany -,, Końskie Błota", jest położony w granicach gminy Przecław, w kompleksie leśnym na terenie wsi Rzemień. Jest to śródleśne mokradło bezodpływowe, zagłębione pomiędzy wydmami, zalesionymi borem sosnowo - dębowym. Oczko wodne porośnięte zespołem lilii wodnych z grzybieniami białymi, otoczone jest szuwarami i roślinnością torfowiskową. Występuje tu widłak jałowcowaty, bagno zwyczajne i grzybień biały, a także wełnianka i pałka wodna. Najładniejszy widok na "Końskie Błota", jest od strony Augustynowej Góry.

Park i pałac znajdują się pod opieką Zespołu Szkół Rolniczych w Rzemieniu. Szkoła ma interesującą ofertę turystyczną, w której proponuje także konie pod siodło. Fascynującą historię rzemieńskiej warowni i pałacu Szaszkiewiczów, znajdziecie Państwo w rozdziale niniejszej publikacji pt "Zabytki Rzemienia"

Wycieczkę rozpoczynamy przy szkole podstawowej w Dobryninie. Tuż przy drodze położona jest pierwsza kapliczka ufundowana przez Józefa Piskora, upamiętniająca zmarłą w 1916 r. jego córkę Antoninę. Jadąc dalej mijamy po prawej stronie przydrożny krzyż na posesji Czesława Patyka. Pierwszy wybudowano w drugiej dekadzie XX w. jako wotum za szczęśliwy powrót z wojny. Jadąc dalej mijamy skrzyżowanie z drogą na Rzemień i skręcamy w lewo. Przejeżdżając ok. 1,5 km drogą z początku asfaltową, a następnie utwardzoną tłucz-niem, docieramy do "sokolskiej" drogi. Skręcamy na skrzyżowaniu w prawo i udajemy się w kierunku Tuszymy. Około 250 m. przed skrzyżowaniem skręcamy w lewo w polną dróżkę, która doprowadzi nas do cmentarza żołnierzy poległych w czasie I i II wojny światowej. W jego bezpośrednim sąsiedztwie, po południowej stronie, rozciągają się mokradła, na których zgodnie z podaniami najstarszych mieszkańców rozgrywały się bitwy I wojny światowej. Po zwiedzeniu cmentarza udajemy się w dalszą podróż drogą asfaltową w kierunku szkoły podstawowej w Białym Borze. Po drodze mijamy krzyż na posesji p. Dziekan. Tu też kończy się nawierzchnia asfaltowa, a zaczyna piaszczysta dróżka polna zarastająca trawą ciągnąca się przez ok. 2 km. Udajemy się w kierunku wschodnim do przysiółka Sokole. Po drodze w lesie na sporym wzniesieniu natrafiamy na krzyż wzniesiony przez Józefa Gawrysia, mieszkańca Sokola, upamiętniający leśniczego Artura Kaszuba. Jadąc dalej, a raczej prowadząc rower po piaszczystym trakcie w kierunku drogi "sokolskiej", natrafiamy na bród na kanale białoborskim. Śmiało można go pokonać jadąc rowerem, jednak trzeba się liczyć z możliwością zamoczenia nóg. Mniej wytrawnym rowerzystom proponujemy przeniesienie roweru przez kładkę wykonaną z ociosanych żerdzi sosnowych. Przeprawiając się przez kanał zauważymy, że woda ma rudawe zabarwienie. Zawdzięcza to związkom rudy żelaza wypłukiwanej z terenów, przez które płynie kanał. Dawniej w przysiółku Ruda wydobywano rudę żeaza z darni i wytapiano żelazo w miejscowej hucie. Ślady po tej działalności są do dzisiaj ukryte w ściółce i ziemi tuż obok jazu wodnego spiętrzającego wodę dla stawów w Rudzie. Dojeżdżając do asfaltowej drogi "sokolskiej" skręcamy w prawo i w pobliżu napotkamy dębowy krzyż wzniesiony z intencji Genowefy Szałda. Pokonując odcinek 600m w kierunku wschodnim dojeżdżamy lasem do potężnego dębu, na pniu którego odnajdujemy zawieszony przyozdobiony krzyż. W niedalekiej odległości za leśniczówką odnajdujemy kolejny krzyż. Jedziemy w kierunku Blizny około 300m i skręcamy w lewo w leśną drogę, która wiedzie nas do miejsca, gdzie niegdyś istniała huta szkła. Dzisiaj jedynie szklane sopelki znajdowane w leśnej ściółce dają świadectwo jej istnienia. Dalej jedziemy leśną drogą skręcając najpierw w lewo, a później w prawo. Po przejechaniu około 250 m, wyjeżdżając z lasu, po prawej stronie drogi odnajdujemy sędziwy dąb, a w jego pobliżu następną kapliczkę. Po kolejnych 200 m dojeżdżamy do skrzyżowania i skręcając w prawo wjeżdżamy na polną drogę, przy której znajduje się kapliczka na sośnie. Kontynuując naszą podróż w kierunku zachodnim, jedziemy drogą gruntową, częściowo w otwartym terenie, a częściowo lasem. Po dojechaniu do asfaltowej drogi wiodącej z Rudy do Dobrynina przejeżdżamy ją, wciąż kierując się na zachód. Droga piaszczysta doprowadza nas do jednej z najbardziej znanych kapliczek na terenie gminy Przecław. Na skraju lasu odnaleźć można piękną ciosaną w pniu figurkę NMP. Wracamy do drogi asfaltowej wiodącej z Rudy do Dobrynina. Jadąc nią napotkamy pięć przydrożnych kapliczek na odcinku 1 km. Na skrzyżowaniu skręcamy w prawo i po chwili docie-ramy do szkoły, spod której wyruszyliśmy na naszą wyprawę rowerową. Trasa liczy ok. 9 km.